Danuta
Wachowska

Miłości nie znajdziesz w marzeniach
Miłości nie zaznasz we wspomnieniach,
Bo miłość jest wszędzie, gdzie ty tam będziesz.
Bądź zawsze TERAZ!
Gdyż jest to czas prawdziwy,
Wieczny i zawsze żywy.

Obudź się bracie kochany
I zaznaj miłości wspaniałej,
Poczuj naturę jej w sobie
Gdyż ona głęboko tkwi w tobie.

Tak bardzo jesteśmy złączeni
Wszyscy, miłością bez czasu
I żadnego w niej hałasu.
To cisza prawdziwej miłości
Opromienia wszystko z wysokości.

Doświadcz cudownej chwili
Która nigdy się nie myli,
Że jesteś istotą wieczną
Miłością boską – stateczną.

Bądź dziewiczy od wewnątrz
Kobiecy i męski na zewnątrz.
Doznaj ekstazy miłości
Gdyż jej czas nadchodzi w błogości.

Błogość, to czas miłości
Prawdziwej i wielkiej jak ocean,
Co łączy wszystkie wody świata
Rzeki i morza w sobie splata.

Jedność z miłości pochodzi
Jeden duch wiecznością godzi,
Zwaśnione bieguny świata
Miłością wieczną oplata.

Dwa nasze serca rozłączone
Jak dwie rzeki na ziemi roztoczone
Zdążają spokojnie ku sobie
by połączyć się  w swej ozdobie.
Kochany, gdzie płyniesz w przestworzach
bo moje serce gotowe by kochać.
Pragnę cię tak bardzo pochłonąć
Jak rzeki rozłączone być ze sobą.

Czytaj dalej »

Jezu malusieńki
Wyjdź ze swej stajenki
Przybądź do mojej świątyni
Co Bóg dla Ciebie uczynił.
Czytaj dalej »

Przybądź Duchu do ciała
Buduj Świątynię od rana,
Niech iskra Twojej Boskości
Rozświetli krainę ciemności.
Czytaj dalej »

Któż chce być w niewoli
Któż tego wręcz pragnie,
Aby stracić wolność
Umysł oddać snadnie.

Oddać go w niewolę
By ktoś inny władał,
I myślał za ciebie
I do ucha gadał.

Gdzie twoja Świadomość
Gdzie łaska od Pana?
Aby poddać siebie
Pod skrzydła szatana.

Wyzwolić się trzeba
Od sideł szatańskich,
Wolność umiłować
Sobą dysponować.

Gdzie dobro odnaleźć
Jak unikać złego,
Gdzie odszukać drogę
Wolną od wszystkiego.

Wolność jest tak piękna
Jak kwiaty na wiosnę,
Wzrastają do góry,
By dosięgnąć chmury.

Kształt umysłu jest nie znany
On sam kształtem nie ubrany
By rozwijał się wspaniały
Mądrość zlewał na wzrost wiary.

Nieskończony Umysł świata
Obejmuje – wszystko brata
Jest i w środku i na zewnątrz
Przenikając wszystko w jedność.

Swą mądrością doskonali
Czyni wolnym od niewiary
Potęguje umysł mały
By rozrastał się wspaniały.

Wszystko zatem jest Umysłem
Splata myśli, krzywi zmysłem
Wszystkich razem i z osobna
Lecz nie kształtem czyni dobra.

Nieskończonych kształtów nie ma
Dla Umysłu co jest z nieba
By zamykał wszelkie miary
Nie może być doskonały.

Kształt małemu tylko służy
By rozrastał się w podróży
Swego życia pęta zrywał
Do wolności wciąż przybywał.

W tańcu miłość rozkwita
Jak woń kwiatów znakomita,
Na wiosnę, lato i jesień
Nie patrzy, że już wrzesień.
Czytaj dalej »

Błąd w Prawdzie schowany
Ale jest za mały
By Prawdę zwyciężyć
Okryć – unicestwić.
Czytaj dalej »

Dwie półkule mózgu
Tworzy zespół zgrany
Prawa strona z lewą
Jak dobre organy.
Czytaj dalej »

Poezja płynie jak rzeka
w nieskończoność oceanu.
Lekkim szumem słów zwodzona
Płynie z niebiańskiego łona.

Serce poety jak źródło
wylewa swe wody bez końca,
trzymając pióro i papier
w natchnieniu gorąca.

Kiedy poezja płynąć przestaje
religią nagle się staje.
Poeta pióro i papier podmienia
W kontemplację zamienia.

Tłumacz świata niewidzialnego
drogę na ścieżkę wymienia.
I wpływa do oceanu wszechrzeczy
Boga odnalazł – nie zaprzeczy.