Danuta
Wachowska

Gaja oto imię dla wszystkich jej dzieci. Ona rodzi, karmi i wychowuje jak nasza ukochana matka w domu rodzinnym. Tak ważną funkcję przyjęła od ojca aby jego zamysł miał potwierdzenie w czynie. Ta twórcza energia żeńska pojawia się na wielu różnych poziomach. Brak objawia się niezdolnością do tworzenia czegokolwiek. Takiego człowieka łatwo rozpoznać, poprzez nadmiar agresji pochodzącej od ojca, czyli niezrównoważonej energii yang z brakiem kobiecej wrażliwości.
Czytaj dalej »

Któż chce być w niewoli
Któż tego wręcz pragnie,
Aby stracić wolność
Umysł oddać snadnie.

Oddać go w niewolę
By ktoś inny władał,
I myślał za ciebie
I do ucha gadał.

Gdzie twoja Świadomość
Gdzie łaska od Pana?
Aby poddać siebie
Pod skrzydła szatana.

Wyzwolić się trzeba
Od sideł szatańskich,
Wolność umiłować
Sobą dysponować.

Gdzie dobro odnaleźć
Jak unikać złego,
Gdzie odszukać drogę
Wolną od wszystkiego.

Wolność jest tak piękna
Jak kwiaty na wiosnę,
Wzrastają do góry,
By dosięgnąć chmury.

Kształt umysłu jest nie znany
On sam kształtem nie ubrany
By rozwijał się wspaniały
Mądrość zlewał na wzrost wiary.

Nieskończony Umysł świata
Obejmuje – wszystko brata
Jest i w środku i na zewnątrz
Przenikając wszystko w jedność.

Swą mądrością doskonali
Czyni wolnym od niewiary
Potęguje umysł mały
By rozrastał się wspaniały.

Wszystko zatem jest Umysłem
Splata myśli, krzywi zmysłem
Wszystkich razem i z osobna
Lecz nie kształtem czyni dobra.

Nieskończonych kształtów nie ma
Dla Umysłu co jest z nieba
By zamykał wszelkie miary
Nie może być doskonały.

Kształt małemu tylko służy
By rozrastał się w podróży
Swego życia pęta zrywał
Do wolności wciąż przybywał.

W tańcu miłość rozkwita
Jak woń kwiatów znakomita,
Na wiosnę, lato i jesień
Nie patrzy, że już wrzesień.
Czytaj dalej »

Błąd w Prawdzie schowany
Ale jest za mały
By Prawdę zwyciężyć
Okryć – unicestwić.
Czytaj dalej »

Dwie półkule mózgu
Tworzy zespół zgrany
Prawa strona z lewą
Jak dobre organy.
Czytaj dalej »

Poezja płynie jak rzeka
w nieskończoność oceanu.
Lekkim szumem słów zwodzona
Płynie z niebiańskiego łona.

Serce poety jak źródło
wylewa swe wody bez końca,
trzymając pióro i papier
w natchnieniu gorąca.

Kiedy poezja płynąć przestaje
religią nagle się staje.
Poeta pióro i papier podmienia
W kontemplację zamienia.

Tłumacz świata niewidzialnego
drogę na ścieżkę wymienia.
I wpływa do oceanu wszechrzeczy
Boga odnalazł – nie zaprzeczy.

Rosną kwiatki i bławatki
W ogrodzie bez siatki
Rosną chwasty i kąkole
Wśród kwiatów na dole.
Czytaj dalej »

Miłości prawdziwej nie ma wśród ludzi
To uczucie dopiero się budzi
By poznać inne wymiary miłości
Trzeba przejść wiele różnych trudności.
Czytaj dalej »

Dwie półkule mózgu
Pracują bezpiecznie
Gdy są w równowadze
Myślą równocześnie.
Czytaj dalej »